Zelf opzoek

FICTIE

Het was woensdagmiddag en hij deed dit voor de tweede keer vandaag. Hij zette zijn leren koffer op de lichtbruine tafel voor het bord. Hij klapte de koffer open, twee zilveren klipjes klapte omhoog. Links in zijn koffer lagen de mappen, losse papieren met groene strepen - rood is niet meer pedagogisch verantwoord - en zijn kleine bundel pennen. Rechts lagen drie boeken die hij vaker had gelezen dan zijn studenten wisten: het dunne boekje van Dimitri Verhulst, de pil van Peter Buwalda en de gebonden versie van 'Bericht uit Berlijn' van Otto de Kat. Die laatste zouden zijn studenten niet kennen, daar was hij van overtuigd. Zelf had hij alle boeken van Otto de Kat gelezen en herlezen. Net als vorig jaar zou hij wat tijd besteden aan zijn pseudoniem. Hij had een bepaalde liefde voor de Nederlandse auteur. Hij dacht na over zijn helden, droomde een beetje weg. Hij dacht na over Wolkers en zijn naakte vriendin, over Mulisch en zijn oorlogsverhalen (oorlogstrauma, zou hij zijn studenten vertellen). Hij zag zijn lichtgroene stoel voor zich waar hij als student in zijn kamer de boeken had gelezen. De grijze hoekbank waar hij dat nu deed, terwijl hij zijn dochter de fles gaf, had niet dezelfde charme. Na een pagina twee keer te lezen gaf hij tegenwoordig op. Nu las hij in de lerarenkamer.

Voetstappen op de gang. Hakken, niet hoog, wel luid, naderde het lokaal. Een lange studente liep naar binnen, haar tas zwiepend aan haar schouder. Ze ging achterin zitten, dat deden ze allemaal. Een aantal studentes ging voorin zitten, zij zeiden het meest, maar waren niet het meest intelligent. Hij had de voorkeur voor zulke studentes, in de ochtenden deed hij al genoeg moeite om antwoorden en enthousiasme uit middelbare scholieren te trekken. De studente die achterin het lokaal was gaan zitten, had haar uitzet verzameld op haar bureau. Dat had hij als student nooit gedaan. Hij had een pen en een notitieblok gehad en verder waren zijn ogen gericht op het met krijt besmeurde bord. Zijn studenten hadden laptops, waterflessen, agenda's, schriften, markers en telefoons waarvan hij deed alsof hij ze niet zag. Maar het meest verbazingwekkend vond hij misschien nog wel dat zijn colleges pas konden beginnen als alle studenten een stopcontact hadden gevonden voor hun laptopopladers. Hij had vaak nagedacht over de reden van dit gedrag. Waarom waren die laptops altijd leeg? Geldgebrek leek hem niet waarschijnlijk, want een groot deel van deze studenten woonden tot hun laatste studiejaar thuis. Degenen die wel op kamers woonden konden zich ook niet door deze reden laten verhinderen. Zijn de huren van studenten niet inclusief gas, water en licht? Hij had er een half college denktijd aan besteed en was tot de conclusie gekomen dat de meeste laptops leeg gingen tijdens het kijken van Netflixseries, waarbij de studenten in slaap vielen en de batterijen leegliepen. Meer studentes liepen het lokaal binnen, soms gingen ze naast elkaar zitten, soms juist ver weg van elkaar.

Hij richtte zijn aandacht weer op zijn koffer en stalde de drie boeken uit. Het liefst had hij hier een speciaal plateau voor gehad, maar hij moest het doen met de lichtbruine tafel. De tafel die overigens de enige tafel was die de ontwerper van het gebouw had gekozen. Alle lokalen bestonden uit lichtbruine tafels en groene stoelen. Hij legde de boeken netjes naast elkaar en pakte een usb-stick uit een zakje dat er speciaal voor leek gemaakt uit zijn koffer. Hij plugde het ding in de voorkant van het smartboard en klikte op zijn powerpointpresentatie voor de eerste les. Voorheen mailde hij de bestanden naar zichzelf, maar hij had gemerkt dat tijdens het openen van zijn mail de studentes nieuwsgierig door zijn ontvangen berichten keken. Hij besloot dat een usb-stick een goede aankoop zou zijn. De powerpointpresentatie opende, ook hier had hij de kaften van de boeken in een dia geplakt. Hij wilde beginnen, maar zag de wenkbrauwen van de eerste studente omhoog gaan. Waren ze omhoog gegaan? De stem van zijn vrouw galmde door. Mannen hebben er geen idee van dat vrouwen altijd maar opzoek zijn naar rolmodellen. De helden die aangeboden worden zijn bijna allemaal mannen. Tenzij je je kunt identificeren met Aletta Jacobs, moet je als Nederlandse vrouw zelf opzoek. Of je denkt dat vrouwen niks bereikt hebben.

Hij had drie mannelijke auteurs uitgekozen voor een college dat uitsluitend werd gevolgd door vrouwelijke studenten. Haar wenkbrauwen waren zeker omhoog gegaan. Had ze zijn college nu al afgekeurd? Klapte ze haar laptop in gedachte open om zelf maar opzoek te gaan naar Nederlandse literatuur van vrouwelijke auteurs om vervolgens voor te stellen daar haar paper over te schrijven? Het was het type student dat dat zou doen. Hij keek naar zijn boeken, die hij zo nauwkeurig had uitgestald op de tafel. Zou hij het benoemen? Moest hij toegeven dat hij zijn studenten niet had meegenomen in het samenstellen van deze collegereeks? Of zou hij doen alsof hij het niet doorhad, de domme man spelen. De man die hij eigenlijk ook was. Misschien was die studente wel de enige die het doorhad. De studentes voorin waren al in grote sierletters hun velgekleurde notitieboeken aan het vullen. Een paar schreven de namen van de boeken, een zag hij de dagen van de week opschrijven. Alles om hen heen was felgekleurd: de waterflessen, de pennen, de laptophoezen, hun dure blousjes en hun telefoonhoesjes. Telefoonhoesjes? Negeren. Net als het mannengedoe, hij zou het negeren. Vrouwen zijn het immers wel gewend en heel ongeïnteresseerd keken de studenten niet naar het bord. De laatste oplader werd in het stopcontact geduwd. Dat was zijn cue.

'Goedemiddag, dames.'

Zine making

06-12-2019

De afgelopen weken is het stil op Willekeurige Korte Verhalen en dat komt omdat ik door iets anders dan schrijven geïnspireerd was. Of eigenlijk: ben. In augustus kwam ik in aanraking met het concept van een 'zine' (spreek uit als 'zien'). Een zine is een eenmalig, klein magazine dat zich vooral richt op kunst, vorm en taal. Dat klinkt...

Romans bevatten soms bepaalde wijsheden die uitgesproken worden omdat het personage iemand is die graag feitjes deelt of diep nadenkt. Je weet nooit helemaal hoe betrouwbaar die feitjes dan zijn en toch onthoud je ze als waarheid. Zo las ik laatst in een boek, ik weet natuurljk niet meer welke (want zo gaan die dingen) dat mensen die van literatuur...