Milena van Wijk is een slechte schuilnaam

Zaterdagochtend, ik zat met mijn digitale krant op het balkon. Een moeder van een vijftienjarige dochter stelde een vraag: 'wat moet ik toch aan met al die volwassen mannen die via internet tegen mijn dochter zeggen dat ze graag seks met haar willen?' Dat is een samenvatting van haar verhaal, maar geeft goed weer hoe een ouder een zacht ei kan zijn. Oké, dat is een beetje hard van me. Maar goedemorgen hé, dit is toch niet iets waar je als ouder even rustig over gaat zitten tobben?

Die mening kon ik natuurlijk niet voor mezelf houden, dus ik schreef een reactie (scroll naar beneden voor het artikel). Mijn reactie werd geplaatst en voordat ik zelf de krant pakte kreeg ik al een bericht: 'Zeg Mi, ik krijg allemaal appjes van mensen die vragen of deze reactie van mijn dochter is.' Milena van Wijk is natuurlijk geen goede schuilnaam. Toen ik eenmaal de andere reacties las gebeurde er iets wat al eerder was gebeurd. Ik had me blijkbaar als enige heel erg lopen ergeren aan het gezanik van de vraagsteller. De moeder in kwestie kreeg antwoorden als: ga in gesprek, straf je kind niet en zelfs: 'dat is heel normaal hoor'. Ik stond perplex. Gaan we het nu met zijn allen normaal vinden dat minderjarige meisjes seksueel worden lastig gevallen via internet? 

Mijn generatie is de eerste die de puberteit doormaakte met een nieuw machtsmiddel: het internet. Pubers zijn, zoals elke ex-puber weet, beïnvloedbaar, kneedbaar en opzoek naar waardering en liefde. Al deze componenten hebben ook een relatie tot het internet. Wanneer een puber ze niet vindt in zijn dagelijks leven, had hij tot de eenentwintigste eeuw pech. Daarna kwam er een nieuwe optie: vind het op het internet. Daarmee verweeft alles wat zich digitaal voordoet met de ontwikkeling die we als tieners maken. Dus als er iets naars gebeurt online, kan dat een even grote invloed hebben als wanneer er iets naars gebeurt in het klaslokaal. Waarom vertel je als ouder wel dat een kind niet met een vreemde mee mag lopen, maar niet wat hij moet doen als een vreemde hem op social media toevoegt. Zodra een vreemd (meerderjarig) persoon invloed uitoefent via internet heeft dit groot effect. Want: een puber is beïnvloedbaar, kneedbaar en opzoek naar bevestiging. 

Beste moeder, beste briefschrijver, waarom laat u deze persoon zijn gang gaan? U laat hem toch ook niet binnen als hij voor de deur staat? Vertel uw tieners hoe zij zich digitaal moeten gedragen, net zoals u ze vertelt hoe zij zich moeten gedragen in de fysieke wereld. Nog even terugkomend op het feit dat ik ontdekte dat ik de enige was die het niet eens was met de meute. Een goed aantal jaar terug schreef een, zoals wij die in het oosten noemen, irritante Amsterdammer, over zijn geweldige buurtkroeg in Amsterdam. Aan het eind meldde hij dat hij door zijn utopische beschrijving bang was dat het nu storm zou lopen in de buurtkroeg. Ik reageerde dat ik aan de hand van zijn beschrijving de buurtkroeg hard voorbij zou lopen. De Trouw plaatste het en natuurlijk waren de andere krantenlezers wel razend verliefd geworden. 

Onderhand hoop ik dat de briefschrijfster mijn reactie enigszins ter harte heeft genomen. Maar dat zal vast wel niet, het is natuurlijk veel fijner om te lezen dat je het allemaal al goed doet. Dan richt ik me maar tot die ene ouder die dit leest. Mijn generatie (pubers tussen 2007-2011) hadden Hyves en MSN tot hun beschikking. Twee platformen waar alles en iedereen ons kon toevoegen. Op het jeugdjournaal zeiden de oprichters van Hyves destijds: 'Voeg alleen mensen toe die je kent.' Oh, dacht ik toen, dat klinkt eigenlijk wel logisch. Verder konden wij alles maken, alles doen, niemand die het zag. Geen ouder, geen leraar, alleen leeftijdsgenoten wisten wat je uitspookte op het internet. Bij vriendinnen ging het wel eens een beetje mis, maar nooit mis genoeg om het aan hun ouders te vertellen. Als het echt mis ging wist opeens iedereen het, maar waar veel ouders geen weet van hadden waren de 'bijna mis' gevallen. Ook die ervaringen waren heftig, beangstigend. Ik hoop natuurlijk dat de nieuwere generatie ouders wel zicht heeft op het digitale gedrag van hun tieners, maar deze briefschrijfster (mocht ze 'echt' zijn en geen smeuïge verhaal van de Volkskrantredactie) geeft geen hoop. Nadat u heel ongemakkelijk en met blozende wangen aan uw puber heeft uitgelegd hoe een condoom werkt en dat 'nee zeggen' mag, hervul de glazen cola, dwing uw puber eventueel te blijven zitten met de woorden 'dat gaat van je iPad-tijd af' en start een nieuw gesprek: 'Wat wel en niet acceptabel is online'. Ook voor jongens.

Nadat u heel ongemakkelijk en met blozende wangen aan uw puber heeft uitgelegd hoe een condoom werkt en dat 'nee zeggen' mag, hervul de glazen cola, dwing uw puber eventueel te blijven zitten met de woorden 'dat gaat van je iPad-tijd af' en start een nieuw gesprek: 'Wat wel en niet acceptabel is online'.

Zine making

06-12-2019

De afgelopen weken is het stil op Willekeurige Korte Verhalen en dat komt omdat ik door iets anders dan schrijven geïnspireerd was. Of eigenlijk: ben. In augustus kwam ik in aanraking met het concept van een 'zine' (spreek uit als 'zien'). Een zine is een eenmalig, klein magazine dat zich vooral richt op kunst, vorm en taal. Dat klinkt...

Romans bevatten soms bepaalde wijsheden die uitgesproken worden omdat het personage iemand is die graag feitjes deelt of diep nadenkt. Je weet nooit helemaal hoe betrouwbaar die feitjes dan zijn en toch onthoud je ze als waarheid. Zo las ik laatst in een boek, ik weet natuurljk niet meer welke (want zo gaan die dingen) dat mensen die van literatuur...