Literatuur of muziek

Romans bevatten soms bepaalde wijsheden die uitgesproken worden omdat het personage iemand is die graag feitjes deelt of diep nadenkt. Je weet nooit helemaal hoe betrouwbaar die feitjes dan zijn en toch onthoud je ze als waarheid. Zo las ik laatst in een boek, ik weet natuurljk niet meer welke (want zo gaan die dingen) dat mensen die van literatuur houden niet ook innig van muziek houden en andersom. Dat het een combinatie is die niet botert. Klinkt dat als waarheid?

Daar heb ik natuurlijk geen idee van, maar ik hou wel innig van de een: literatuur. Ik hou niet zo innig, eigenlijk kan ik er vrij weinig liefde voor opbrengen: muziek. Ik zal misschien wat harten breken door dit te zeggen, maar muziek is voor mij een middel en geen doel. Een beeld dat ik zeer romantisch vind, namelijk dat je met je partner lekker op het hoogpolige tapijt voor je uit zit te staren terwijl je muziek luistert van een muzikant die niet bekend is binnen het populaire publiek, zal voor mij geen werkelijkheid worden. Ten eerste omdat ik gewoonweg weinig muzikanten ken en er ook nooit naar opzoek ben. Dus zo'n avond realiseren zal een stuk minder romantisch worden doordat ik me eerst een ongeluk google naar 'unieke muzikanten die romantisch zijn', 'romantische muziek die goed is', 'akoestische artiesten die elke millenial moet kennen' voordat de muziek aangezet kan worden. Het grootste probleem zal echter zijn dat ik gewend ben om muziek als een middel te gebruiken. Als de muziek dus goed is, wil ik gelijk pen en papier pakken: want: inspiratie! De denkmachine is aangegaan. Waarna ik mijn partner achter laat tussen de kussen op de grond. Niet heel romantisch.

Zal er een wezenlijk verschil bestaan tussen lezers en luisteraars? Je zou kunnen zeggen dat je door muziek geleefd wordt: je gaat mee met het tempo van de muzikant. Door een boek ga je leven: want je moet zelf je tempo bepalen. Het fijne aan lezen is dan ook dat je even weg kan kijken van je boek, dom voor je uit kan staren en als je er weer klaar voor bent, weer verder leest. Als je tijdens het luisteren van muziek steeds op pauze drukt, denk ik niet dat je het muziekstuk veel goeds doet. Het voordeel van muziek is dan weer dat je met je brein overal naartoe kunt gaan: denken, voelen, kijken. Er zijn mensen, zo heb ik me laten vertellen (voornamelijk door Rory uit Gilmore Girls), die lezen en tegelijkertijd muziek luisteren. Dat vind ik een bijzondere prestatie. Net als mensen die kunnen studeren terwijl de tv aanstaat en mails kunnen beantwoorden in een Starbucks. Het lijkt mij onmogelijk de goede muziek te vinden bij een boek. Hoe kun je bij een up beat deuntje nu volledig meegaan in een verdrietig hoofdstuk? Belangrijker: zijn deze mensen, die dit bijzondere talent bezitten, literatuur of muziek liefhebbers? Mijn conclusie: het zijn junkies. Lezen en muziek luisteren tegelijkertijd is de ultieme manier om niks van je omgeving mee te maken. Je hoort niks, je ziet niks, je bent volledig in beslag genomen door wat een ander gecreëerd heeft. Misschien is het daarom dat ik voornamelijk voor het boek kies: ik geniet van wat een ander heeft gemaakt, maar hou graag nog iets van mezelf vast, een bepaalde gereserveerdheid. Ik blijf met één been in mijn eigen realiteit. Muziekliefhebbers doen hetzelfde, ze geven zich over aan het geluid en laten hun gedachten vrij. Het leukste lijkt mij om eens te kijken bij de andere kant, om toch een keer gewoon alleen muziek te luisteren en niks anders te doen, om er echt voor te gaan zitten. Ik denk dat ik het niet lang volhoud, mijn brein is gewend in actie te komen bij muziek.

Vijf dagen later

Meerdere malen heb ik geprobeerd om 'er voor te gaan zitten'. Ik ben bang dat ik een gewoonte dier ben. Het verlangen naar een boek groeit met elk refrein. 

The tattooist of Auschwitz verscheen in 2018. Dat boek vertelt het verhaal van Lale Sokolov, een joodse man die tijdens de Tweede Wereldoorlog gevangen zat in Auschwitz-Birkenau. Dit boek was de eerste recensie die ik schreef voor Willekeurige Korte Verhalen (lees de recensie hier). Het boek kreeg ik cadeau en zorgde ervoor dat ik weer ging lezen....

De boekbinder

11-10-2019

De titel en kaft van dit boek gaven, toen ik dit boek in de boekhandel in Arnhem kocht, een duidelijke indruk. Dit zou een fantasierijk verhaal zijn, met waarschijnlijk nog meer fantasierijke verhalen daar binnenin. Nu ben ik altijd wat sceptisch over het genre fantasy. Ik ben dol op Harry Potter en sprookjes, maar zodra er elfen en vampieren om...

Zonder liefde

30-09-2019

De nieuwe roman van Stefan Brijs kwam 17 september uit en als een groot, doch nieuwe, fan bestelde ik dit boek vooruit. Niet geheel zonder slag of stoot arriveerde het de dinsdag van uitgave voor mijn deur. Niet in de handen van de postbezorger, maar in die van de vorige bewoner van mijn woning. De zeer actieve verhuisservice van PostNL...