Feministen dragen geen roze en andere leugens

'Feministen dragen geen roze en andere leugens' is een verzameling aan ervaringen van verschillende vrouwen met het feminisme. Bij deze titel verwacht je misschien een bundel pittige essays geschreven door vrouwen die veel meer weten over het feminisme dat jijzelf. Maar dat is het niet, zegt samensteller Scarlett Curtis: 'De meest geweldige vrouwen die hebben bijgedragen aan dit boek weten waarschijnlijk niet veel meer over het feminisme dan jij. Veel van deze vrouwen staan nog maar aan de start van een levenslange reis waarin ze zullen ontdekken wat het betekent om feminist te zijn en deel te nemen aan de feministische strijd.'

Deze ervaringen zijn creatief en op verschillende manieren weergegeven. Waar sommige schrijfsters kozen voor een opsomming van gebeurtenissen of een top 10, schreven anderen gedichten of een meer traditioneel essay. Deze werken zijn, met wisselende kwaliteit, ervaringen van vrouwen binnen hun eigen cultuur, beroep en situatie. Er is bij de samenstelling gewaakt voor diversiteit en dat is terug te zien. Het leest verhelderend en verfrissend. Waar ik bang was dat dit boek alleen de visies van witte Amerikaanse en Britse vrouwen zou weergeven, heb ik ook kunnen lezen over verhalen van Afrikaanse vrouwen, moslima's, transgender vrouwen en vrouwen met een beperking. De meerwaarde van dit boek lag voor mij bij de verhalen van vrouwen die ik niet eerder van dichtbij had gezien. Verhalen over hoofddoeken, operaties, bevallingen en besnijdenissen, over discriminatie en onderwijs, dit boek heeft mijn ogen geopend over onderwerpen waar ik me nog niet eerder bewust van was. Ik heb maar een paar pagina's per dag gelezen, steeds in de ochtend om de nieuwe informatie vervolgens in mijn hoofd rond te laten zweven. Tijdens het lezen markeerde ik de passages die ik wilde onthouden. Zo'n boek is het. Hier de vijf essays die de meeste indruk op me maakte.


Twee Nederlandse vrouwen die allebei op zijn gekomen tegen seksisme in de Nederlandse maatschappij. Sarah Izat omdat ze geen hoofddoek mocht dragen bij haar politieuniform (en dat trouwens nog steeds niet mag), Milou Deelen omdat de jongens van het Groningse studentencorps haar tot slet van het haar hadden vernoemd en daar een lied bij hadden verzonnen. Beiden ontvingen wel wat begrip, maar geen hulp. Samen stonden ze op de foto.

Hoofddoek & uniform - Sarah Izat

Van corpsmeisje tot feminist - Milou Deelen


Als arts werd Alaa Murabit geconfronteerd met vooroordelen. Toen ze tijdens een grote vergadering op de stoel met haar naam ging zitten, werd ze door een stagiaire weggestuurd, want dat was de stoel voor 'meneer Murabit'. Was het de schuld van de stagiaire? Murabit keek om zich heen en zag dat geen ander persoon met een aangewezen stoel op haar leek. Ze pleit voor rolmodellen voor jonge vrouwen.

Het oplichterssyndroom - Alaa Murabit


In een sterk en po√ętisch geschreven stuk vertelt de actrice over haar ervaring als jonge moeder. Over bloed dat nog langs haar dijen loopt na de bevalling, over artsen die vrouwen niet geloven en mannen die je niet rustig laten werken. In haar essay maakt ze duidelijk waarom 'het zwakkere geslacht' een belachelijke benaming is voor een vrouw. 'Mannelijk ego. Ga nou eindelijk aan de kant.'

Het zwakkere geslacht - Keira Knightley



De in Malawi geboren Tapiwa H. Maoni vertelt over de grote ongelijkheid tussen meisjes en jongens in haar land. Dat jongens voorrang krijgen op school en werkelijk geloven dat ze slimmer zijn dan meisjes. Haar intrede met het feminisme was na haar eindexamen, toen ze de kans kreeg mee te doen aan een kamp van Women in Science. Hier hoorde ze voor het eerst dat ze belangrijk was, haar dromen ertoe deden en dat het fijn is om een meisje te zijn. Malawi heeft volgens haar nog een lange weg te gaan.

Een Afrikaanse feminist - Tapiwa H. Maoni


Dit essay gaat over de zichtbaarheid van vrouwen in de geschiedenis. Waarom leren we niks over de prestaties van vrouwen? Niet bij natuurkunde, niet bij biologie, niet bij geschiedenis. Het geeft de illusie dat die vrouwen er niet waren, terwijl dat absoluut niet waar is. Alice Wroe pleit voor het niet alleen bespreken van individuele vrouwen, maar van groepen vrouwen die belangrijke dingen hebben veranderd in onze geschiedenis.

Als je het niet kunt zien, hoe kun je het dan zijn? - Alice Wroe

'De vriendschap' kwam op een ongelukkig moment uit. Als ware haar leven zelf een roman, stierf Palmen haar geliefde Ischa Meijer twee weken voordat haar tweede boek uitkwam. Ze waren kort maar intens samen. Later zal ze over hem een boek schrijven: I.M. Nu publiceerde ze 'De vriendschap', een boek dat veel materiaal bevatte dat eigenlijk was...

'Bedtijdverhalen voor rebelse meisjes' is een boek dat niet zo nieuw zou mogen zijn. Het boek bevat de mooiste verhalen die kort en bondig worden beschreven. Geschikt voor ook de jongste lezers onder ons, de verhalen worden versierd met prachtige illustraties van talloze getalenteerde kunstenaars. Ik heb nieuwe helden leren kennen en krijg gelijk...