Een felgekleurde maillot

 Mijn derde verjaardag werd gevierd in de tuin van mijn ouders. Het was mijn beslissing dat iedereen op de foto moest. Niet zomaar op de foto, nee, iedereen moest op de foto en ik zou de foto met mijn eigen wegwerpcamera maken. Nu wilde ik natuurlijk een goede foto en als iedereen nu even naar mij zou luisteren, zou dat prima lukken. Opa daar, oma ernaast, nee, papa, die kant op. Ik moet wild met mijn armen gezwaaid hebben, ik zal opa vast wat dichter tegen oma aan geduwd hebben. Ik ging net zo lang door totdat ik vond dat iedereen stond zoals het moest. De foto zit in een album. Ja, iedereen staat netjes naast elkaar. Nee, het is geen goede foto. Mijn opa kijkt recht de zon in, mijn oma's gezicht is niet zichtbaar. Maar wat een lol had ik op mijn derde verjaardag.

Die lol werd gedeeld met mijn ouders, die mij wel schattig vonden. Niet door mijn opa, die mij bazig vond. Al zegt mijn moeder ook dat ze toen naïef was en me met de kennis van nu niet zo had losgelaten. Het had geen verschil gemaakt denk ik, dit is nu eenmaal wie ik ben: een regelneef. Degene in een groepsopdracht die de planning maakt, die dan ook wel even de inhoudsopgave en de PowerPoint maakt en klaagde bij de docent dat de jongens in mijn groep nooit wat uitvoerden. Terugkomend op mijn driejarige zelf, die ging dus een jaar later naar de kleuterklas. Ik was al aardig sociaal door het kinderdagverblijf en absoluut niet bang om naar school te gaan. Ik was zelfs zo enthousiast dat ik mijn eigen kleren moest uitkiezen (volgens mijn moeder een gigantische mismatch van felle kleuren: een tuinbroek en maillot). Veel te vroeg in de ochtend stond ik voor de deur, klaar om te gaan.

In de kleuterklas leerde ik voor het eerste dat er een verschil was tussen jongens en meisjes. Ik leerde dat wanneer je jongens bij elkaar zet, ze heel vervelend worden. Ze worden druk, luid en gaan pesten. Ze duwen, trekken en intimideren. Ik werd bang voor jongens. Bang omdat ze nooit luisterden en altijd heel hard moesten lachen als ze je pijn hadden gedaan. Ik speelde met de andere meisjes, maar verlangde naar rennen op het schoolplein, mee roepen en op skelters klimmen. Maar jongens wilden niet met meisjes spelen, meisjes waren stom. Later leerde ik dat als een jongen je pest, hij je leuk vindt. Toen dacht ik het te begrijpen, waarom ik nooit mee mocht doen. Maar die les was natuurlijk het begin van de scheve verhoudingen tussen mannen en vrouwen. Als jonge meisjes werd ons geleerd dat als een man gemeen en onaardig is, je heel goed op hem moet letten, want hij zou wel eens interesse in je kunnen hebben.

Het eerste jaar van de kleuterklas kreeg ik een compliment. Ik liep door het klaslokaal met een schaar en de juf riep: 'kijk jongens, kijk eens naar Milena, kijk eens hoe zij een schaar vasthoudt! Heel goed, Milena.' Ik was nog nooit zo trots op mezelf geweest (nog steeds hou ik mijn scharen bijzonder veilig vast tijdens indoor wandelingen). Trots dat ik iets netjes en keurig had gedaan. Ik was geen netjes en keurig kind. Ik was kleurrijk, vrolijk, energiek en wild. En bazig, ik was bazig. (Dit zijn de woorden van anderen. Ik zou dit woord, dat alleen voor meisjes is bedoeld, niet willen gebruiken). Ik heb me altijd content gevoeld met mijn gender als vrouw, maar niet met mijn leven als meisje. Ik heb altijd het beeld van het ideale meisje voor me gezien: rustig, beleefd, bescheiden, houdt van taakjes die je aan de knutseltafel volbrengt. Ik heb altijd geprobeerd haar te zijn. Maar dat is me nooit gelukt. Ik ben gelukkig als vrouw, maar als meisje was ik dat niet. Wat toen te luid, te enthousiast en te wild was, heet nu een positieve, actieve en doorzettende houding. 

Met deze column start SEPTEMBER FEMINISME MAAND. In deze maand ga ik het hebben over het feminisme van mijn generatie, ook wel de vierde feministische golf (2012-nu). Deze is onder andere gericht op inclusiviteit, body positivity, keuzevrijheid en maakt gretig gebruik van internet en sociale netwerken. Volgende week: een nieuw kort fictief verhaal over lesgeven aan vrouwen.

'De vriendschap' kwam op een ongelukkig moment uit. Als ware haar leven zelf een roman, stierf Palmen haar geliefde Ischa Meijer twee weken voordat haar tweede boek uitkwam. Ze waren kort maar intens samen. Later zal ze over hem een boek schrijven: I.M. Nu publiceerde ze 'De vriendschap', een boek dat veel materiaal bevatte dat eigenlijk was...

'Bedtijdverhalen voor rebelse meisjes' is een boek dat niet zo nieuw zou mogen zijn. Het boek bevat de mooiste verhalen die kort en bondig worden beschreven. Geschikt voor ook de jongste lezers onder ons, de verhalen worden versierd met prachtige illustraties van talloze getalenteerde kunstenaars. Ik heb nieuwe helden leren kennen en krijg gelijk...