De boekbinder

RECENSIE

De titel en kaft van dit boek gaven, toen ik dit boek in de boekhandel in Arnhem kocht, een duidelijke indruk. Dit zou een fantasierijk verhaal zijn, met waarschijnlijk nog meer fantasierijke verhalen daar binnenin. Nu ben ik altijd wat sceptisch over het genre fantasy. Ik ben dol op Harry Potter en sprookjes, maar zodra er elfen en vampieren om de hoek komen kijken, gaat het mij te ver. Dit boek leek me een soort sprookje, wellicht met een Victoriaans Londense sfeer. Ik verwachtte vieze straten en in leer gebonden boeken. Toen ik eenmaal begon met lezen, klopte die verwachting toch niet helemaal.

'De boekbinder' gaat over de plattelands jongen Emmett. Hij woont samen met zijn jongere zusje Alta en zijn ouders op een kleine boerderij. Hij mest er stallen uit, voedert kalfjes en heeft één goede blouse. Het boek neemt de lezer mee in drie delen, waarin de verhaallijnen uiteindelijk samenvallen. De kern van het verhaal draait om het fantasie element: de magie van boeken. In deze versie van onze wereld kunnen herinneringen in boeken worden opgeslagen, waardoor de herinneringen door de persoon zelf vergeten worden. Na een lange 'boekkoorts' gaat Emmet in de leer bij een boekbindster. Zij zet deze herinnering om in boeken. Naast het praktische gedeelte (dat enigszins in het midden wordt gelaten) focust Collins zich ook op het ethische dilemma die in deze wereld bestaat: is het verkeerd om iemands herinneringen te bundelen? Het is alleen mogelijk met de toestemming van desbetreffend persoon en toch wordt en flink misbruik van gemaakt. 

Het koste me wat moeite om te genieten van dit boek. Ten eerste omdat ik hele andere verwachtingen had. Dit boek draait om personages, meer dan om het concept van de fantasiewereld. Ik had verwacht dat het 'boekbinden' een veeltal aan verhalen zou opleveren, maar dat viel erg tegen. Dit is Emmett zijn verhaal en focust zich meer op hem als persoon en zijn liefdesleven, dan op zijn carrière als boekbinder. Stiekem zit ik dan ook te wachten op een vervolg van dit boek waar het boekbinden verder wordt uitgewerkt. Het concept daarvan vind ik namelijk enorm interessant. Emmett zelf vond ik wat oppervlakkig, net als de andere verhalen in het boek. De gebeurtenissen zijn voorspelbaar. Bridget Collins heeft een gigantisch leuk en creatief idee wat in het niet laten vallen door de voorspelbare verhaallijnen van bijpersonages. Verhaallijnen waarin vooroordelen bevestigd worden, ondanks dat de kwesties die aangehaald worden passen binnen onze moderne maatschappij.

Toch wilde ik het boek niet wegleggen. Met spanning kan Collins goed spelen, hoe meer ik las hoe sneller ik las. Ondanks dat ik niet helemaal overtuigd ben dat de drie delen waaruit het boek bestaat allemaal even waardevol zijn, is de speling met perspectief interessant. In deze vertelling is het een boeiende en bevredigende manier om de verhaallijnen samen te laten komen. Het is een aangenaam boek om te lezen en vraagt weinig van de lezer zelf. Al met al een prettige leeservaring, maar niet gelijk een aanrader.