Circe

RECENSIE

Madeline Millers 'Circe' sprak me gelijk aan. Ik vond de titel tussen de genomineerden boeken voor juli bij de leesclub van Vrouwzoektboekleesclub. Deze Instagram-leesclub leest elke maand een literaire roman en zonder de leesclub was ik dit boek niet snel tegengekomen. Nu heb ik een tijd terug een recensie geschreven over 'Mythos' en 'Heroes' van Stephen Fry en sindsdien ben ik verliefd op de Griekse mythologie. Dit boek stelde dan ook niet teleur.

Het boek gaat, niet geheel verrassend, over de nimf Circe, de dochter van Helios, de zon. Circe zit anders in elkaar dan haar broers en zussen, anders dan haar moeder. Ze is een buitenbeentje en spendeert het grootste deel van haar jeugd in haar eigen wereld of naast de voeten van haar schakende vader. Ze is naïef en nieuwsgierig, waarvoor het leven haar logischerwijs straft. Liefde, wraak en eer zijn geen vreemde elementen in haar leven en uiteindelijk betaalt ze de prijs. In de gedwongen verandering groeit ze op en leert ze zichzelf kennen. Stervelingen passeren haar eeuwenlange bestaan, zij zijn geliefden maar ook bruten. 

Madeline Miller geeft Circe een menselijkheid die de Grieks mythologie maar weinig krijgt. Van kinderspellen, pubergevoelens, eerste liefdes, moeders met schuldgevoelens tot het beseffen dat je een oude vrouw bent geworden: blijkbaar maken ook goden het mee. Miller geeft een humoristisch contrast weer tussen de korte jaren waarin stervelingen dit meemaken en de eeuwen die de goden spenderen voor zo'n korte levensfase. Circe blijft lang een jong meisje en heeft onder anderen stervelingen nodig om in een langzaam tempo volwassen te worden. Ze ontmoet de sterveling Daedalus, de vader van Icarus, Hermes, de god van handel en de legendarische Odysseus. Maar haar eerste echte volwassen daad was het helpen van Prometheus, de god die gestraft werd voor het geven van vuur aan de mens. Circe probeert hem te helpen en daarmee wordt de toon van de Circe die Madeline Miller ons geeft gezet. Ze is een godin met goede bedoelingen, een gevoel voor rechtvaardigheid. Daarmee is ze ook een perfecte godin om een boek over te schrijven. Haar fouten en mislukkingen maken haar menselijk, haar intenties des te meer. Ze is een godin waarmee een lezer zich identificeert.

Het lezen van dit boek ging in een rustig tempo en was prettig. Miller wijdt soms wat ver uit, neemt soms iets te veel vrijheden waarin ze de mythologische wereld omvormt tot een hedendaags menselijk leven. Maar waarom zou je daar als lezer over klagen? Ze maakt het je makkelijker. Hiermee lijkt Miller ook haar eigen persoonlijkheid, twijfels en gedachten mee te nemen. Haar idee over vrouw zijn, over de dingen waar vrouwen bang voor zijn en de dingen die ze zichzelf kwalijk nemen. Ze fantaseert erop los, maar houdt vast aan de draad die de mythologie geeft. Waar het midden van het boek van mij wat korter had gemogen, wat meer kracht had mogen hebben, eindigt het boek te snel. Ik wilde doorlezen, in Millers wereld blijven. Een wereld waarin ze prachtig vertelt, je kleine beetjes informatie voert (zodat je erg streng tegen jezelf moet zijn om niet te googlen en te kijken hoe de mythologie in elkaar steekt) en je rustig door het verhaal heen helpt. Menig persoon heeft me verteld dat haar eerste boek 'The song of Achilles' nog mooier is. De vertaling van dit boek komt in november van dit jaar. Hopelijk kan ik dit boek ook rustig in mijn eigen tempo verwerken, terwijl het wachtend op de salontafel wat stof opvangt totdat ik weer eens een hoofdstuk lees. Ik denk dat ik er net als bij 'Circe' gewoon drie weken voor neem. Dat was het boek meer dan waard.


Zine making

06-12-2019

De afgelopen weken is het stil op Willekeurige Korte Verhalen en dat komt omdat ik door iets anders dan schrijven geïnspireerd was. Of eigenlijk: ben. In augustus kwam ik in aanraking met het concept van een 'zine' (spreek uit als 'zien'). Een zine is een eenmalig, klein magazine dat zich vooral richt op kunst, vorm en taal. Dat klinkt...

Romans bevatten soms bepaalde wijsheden die uitgesproken worden omdat het personage iemand is die graag feitjes deelt of diep nadenkt. Je weet nooit helemaal hoe betrouwbaar die feitjes dan zijn en toch onthoud je ze als waarheid. Zo las ik laatst in een boek, ik weet natuurljk niet meer welke (want zo gaan die dingen) dat mensen die van literatuur...

De Volkskrant publiceerde afgelopen zaterdag een artikel waarin Nederlandse auteurs de vraag beantwoordden: lees je vooral mannen of vrouwen? Aaf Brandt Corstius schreef het inleidende artikel waarin ze vertelde dat ze bijna uitsluitend vrouwen leest. Wanneer ze een boek oppakt in een boekenwinkel die door een man is geschreven, adviseert haar...